نحوه اجرای وال پست با میلگرد بستر + ضوابط و نکات اجرایی

در ساختمان‌های ایران، دیوارهای غیرسازه‌ای (تیغه‌ها، دیوارهای جداکننده، دیوارهای پیرامونی غیرباربر) در زلزله‌های گذشته بیشترین آسیب را دیده‌اند. هدف اصلی از اجرای وال پست و میلگرد بستر، جلوگیری از فروریزش خارج از صفحه دیوار و حفظ جان افراد در طبقات بالا است.

از ویرایش‌های جدید آیین‌نامه ۲۸۰۰ (به‌خصوص پیوست ششم ابلاغی سال ۱۳۹۸ به بعد)، روش‌های سنتی جوش مستقیم میلگرد یا وال پست قائم پیوسته به ستون‌ها تقریباً کنار گذاشته شده و روش‌های مفصلی و منقطع جایگزین شده‌اند. در اکثر این روش‌ها استفاده از میلگرد بستر الزامی است.

اجرای وال پست با میلگرد بستر یکی از رایج‌ترین، اقتصادی‌ترین و مورد تأیید نظام مهندسی روش‌ها در حال حاضر است.

میلگرد بستر چیست؟

میلگرد بستر (Bed joint reinforcement) که به آن آرماتور اتصال بستر نیز می‌گویند، نوعی المان فولادی است که برای تقویت و مسلح‌کردن دیوارهای آجری و بلوکی در برابر نیروهای کششی و افزایش مقاومت آن‌ها در برابر زلزله و باد به کار می‌رود .این ابزار در واقع مجموعه‌ای شبکه‌ای است که در میان ملات بین ردیف‌های دیوار (رج‌ها) قرار می‌گیرد تا انسجام داخلی دیوار را افزایش دهد

در ادامه، جزئیات بیشتری درباره ساختار و ویژگی‌های این محصول بر اساس منابع ارائه شده است:

ساختار و ظاهر میلگرد بستر

• اجزای تشکیل‌دهنده: میلگرد بستر از یک جفت میلگرد طولی موازی تشکیل شده که به وسیله مفتول‌های عرضی به هم متصل شده‌اند
• انواع مدل‌ها: این محصول معمولاً به دو صورت نردبانی (مفتول‌های عرضی عمود بر طولی) یا خرپایی (مفتول‌های عرضی به صورت زیگزاگی) تولید می‌شود. نوع خرپایی معمولاً سختی بیشتری نسبت به نردبانی دارد.
• مشخصات فنی: قطر مفتول‌های آن حداقل 4 میلی‌متر و حداکثر 8 میلی‌متر (معادل نیمی از ضخامت ملات بستر) است.

جنس و ویژگی‌های حفاظتی

از آنجایی که میلگرد بستر در معرض رطوبت ملات قرار دارد، باید در مقابل زنگ‌زدگی مقاوم باشد. به همین دلیل جنس آن را از فولاد گالوانیزه، استنلس استیل یا فولاد با پوشش اپوکسی انتخاب می‌کنند.

مزایای اصلی استفاده از میلگرد بستر

• مقاومت لرزه‌ای: با توزیع یکنواخت تنش‌ها، از واژگونی دیوار جلوگیری کرده و پایداری سازه را در برابر زلزله افزایش می‌دهد.
• کنترل ترک خوردگی: این میلگردها با مهار تنش‌های کششی، مانع از ایجاد ترک‌های سطحی و موضعی در دیوار می‌شوند.
• اقتصادی بودن: هزینه اجرای میلگرد بستر نسبت به وال‌پست‌های سنتی (نبشی‌کشی) کمتر و مقرون‌به‌صرفه‌تر است.
• سهولت در اجرا: نصب آن سریع و آسان است و همزمان با چیدمان بلوک‌ها یا آجرها انجام می‌شود.

نحوه اجرا

میلگرد بستر در حین دیوارچینی درون ملات بین رج‌ها قرار می‌گیرد. طبق ضوابط فنی، معمولاً هر دو یا سه رج یک‌بار (تقریباً هر 40 تا 60 سانتی‌متر) یک ردیف میلگرد بستر اجرا می‌شود و باید به طور کامل توسط ملات پوشانده شود تا دچار خوردگی نشود.

ضوابط کلی الزامی استفاده از میلگرد بستر و وال پست

بر اساس ضوابط آیین‌نامه‌ای ایران، به‌ویژه پیوست ششم استاندارد ۲۸۰۰ و ضابطه ۷۲۹، استفاده از وال‌پست (وادار) و میلگرد بستر برای مهار لرزه‌ای دیوارهای غیرسازه‌ای الزامی است. هدف اصلی این ضوابط، جداسازی دیوار از اسکلت سازه برای جلوگیری از مشارکت دیوار در سختی سازه و همچنین تأمین پایداری دیوار در برابر نیروهای خارج از صفحه (مانند زلزله و باد) است.

در ادامه، ضوابط کلی و الزامی این دو المان آورده شده است:

۱. ضوابط الزامی وال‌پست (وادار)

وال‌پست‌ها وظیفه کنترل طول و ارتفاع آزاد دیوار را بر عهده دارند تا دیوار دچار واژگونی نشود.

• محدودیت طول: اگر طول دیوار از ۴ متر بیشتر شود، اجرای وادار عمودی الزامی است.
• محدودیت ارتفاع: در صورتی که ارتفاع آزاد دیوار از ۳.۵ متر بیشتر باشد، باید از وادار افقی (تیرک) استفاده کرد.
• فاصله از ستون: برای جلوگیری از تشکیل “ستون کوتاه” و اجازه تشکیل مفصل پلاستیک در تیرها، وادارهای میانی باید حداقل ۱ متر از بر ستون فاصله داشته باشند .
• جداسازی از سازه: دیوار نباید به ستون یا تیر چسبیده باشد؛ باید فاصله‌ای معادل ۱ درصد ارتفاع طبقه (حداقل ۳۰ میلی‌متر) از ستون‌ها و فاصله‌ای معادل خیز درازمدت تیر (حداقل ۲۵ میلی‌متر) از سقف داشته باشد. این فواصل باید با مصالح تراکم‌پذیر مانند پشم سنگ ضد رطوبت پر شوند.

۲. ضوابط الزامی میلگرد بستر

میلگرد بستر برای مسلح‌کردن دیوار در راستای افقی و کنترل ترک‌های دیوار به کار می‌رود.

• مشخصات فنی: قطر مفتول‌ها باید حداقل ۴ میلی‌متر و حداکثر نیمی از ضخامت ملات بستر باشد.
• جنس: به دلیل قرارگیری در ملات و پیشگیری از خوردگی، میلگرد بستر باید از جنس فولاد گالوانیزه، استنلس استیل یا دارای پوشش اپوکسی باشد.
• فواصل عمودی: حداکثر فاصله قائم بین ردیف‌های میلگرد بستر نباید از ۱ متر تجاوز کند، اما معمولاً هر دو یا سه رج یک‌بار (تقریباً هر ۴۰ تا ۶۰ سانتی‌متر) اجرا می‌شود.
• مهار در انتها: انتهای میلگرد بستر باید به صورت خم ۹۰ درجه (قلاب) به طول ۲۰ سانتی‌متر باشد تا درگیری کافی با ملات یا گیره داشته باشد.
• همپوشانی: در دیوارهای بلند، طول همپوشانی دو قطعه میلگرد بستر باید حداقل ۲۵ سانتی‌متر یا ۷۵ برابر قطر میلگرد باشد.

۳. ضوابط اتصال و اجرا

• نوع اتصال: اتصال دیوار به اعضای قائم (ستون و وادار) باید از نوع کشویی (لغزشی) باشد تا دیوار در داخل صفحه آزادانه حرکت کند اما در خارج از صفحه مهار شود.
• ممنوعیت اتصال ضربه‌ای: استفاده از میخ‌های تفنگی (اتصال ضربه‌ای) در سازه‌های بتنی ممنوع است و باید از روش کاشت چرخشی (پیچ و رول‌پلاک) استفاده شود.
• عدم جوشکاری وادار به نبشی: در اتصال کشویی، نبشی‌های نگهدارنده نباید به وادار جوش شوند تا مانع حرکت وادار در داخل صفحه نشوند.

ضوابط آیین‌نامه ۹۲۷ برای فاصله ردیف‌های میلگرد بستر چیست؟

بر اساس ضابطه ۹۲۷ (که با عنوان نشریه ۷۲۹ نیز شناخته می‌شود)، تعیین فاصله ردیف‌های میلگرد بستر یک روند طراحی مهندسی است و برخلاف روش‌های سنتی، تنها به یک عدد ثابت محدود نمی‌شود. در این روش، فاصله میلگردها بر اساس مقایسه ظرفیت خمشی دیوار با تقاضای ناشی از باد یا زلزله محاسبه می‌گردد.

با این حال، ضوابط و محدودیت‌های مشخصی برای این فواصل در منابع ذکر شده است:

۱. محدودیت‌های الزامی در فواصل

• ضریبی از ارتفاع بلوک: فواصل میلگردهای بستر در امتداد ارتفاع دیوار حتماً باید ضریبی از ارتفاع واحدهای بنایی (بلوک یا آجر) باشد.
• حداقل میلگرد بستر (بند ۵-۵-۳): طبق این ضابطه، برای بلوک‌های استاندارد (با ارتفاع ۲۰۰ میلی‌متر)، میلگردها باید در فواصل ۴۲۰ میلی‌متر (معادل هر دو رج یک‌بار) تعبیه شوند.
• شرط ملات سیمان بنایی (بند ۵-۳-۴): اگر در ملات دیوار از سیمان بنایی استفاده شده باشد، حداقل میلگرد مورد نیاز، مفتول ۴ میلی‌متری در فواصل ۵۰ سانتی‌متر است.
• حداکثر فاصله مجاز: بر اساس پیوست ششم استاندارد ۲۸۰۰ (که ضابطه ۹۲۷ منطبق بر آن است)، حداکثر فاصله قائم قطعات مسلح‌کننده نباید از ۱ متر تجاوز کند .

۲. تعیین فاصله بر اساس محاسبات (روش تحلیلی)

در طراحی طبق ضابطه ۹۲۷، فاصله میلگردها ($B$) به عنوان یک متغیر در فرمول ظرفیت خمشی دیوار قرار می‌گیرد. طراح می‌تواند:

• در طبقات بالاتر که شتاب زلزله و فشار باد بیشتر است، فاصله را کمتر (مثلاً هر ۲ رج یک‌بار یا ۴۰ سانتی‌متر) در نظر بگیرد.
• در طبقات پایین‌تر که نیروها کمتر هستند، فاصله را افزایش داده و تا حداکثر ۱ متر (هر ۴ یا ۵ رج یک‌بار) اجرا کند تا طرح بهینه و اقتصادی شود.

۳. نکات کلیدی اجرایی

• سطح مقطع حداقل: مجموع سطح مقطع میلگردهای بستر نباید از ۰.۰۰۰۷ سطح مقطع عرضی دیوار کمتر باشد.
• شرط تقویت: مقاومت دیوار مسلح شده باید حداقل ۱.۳ برابر مقاومت همان دیوار در حالت غیرمسلح باشد؛ در غیر این صورت باید فواصل میلگردها را کاهش داد .

روش‌های اصلی اجرای وال پست با میلگرد بستر

روش‌های اصلی اجرای وال‌پست با میلگرد بستر بر اساس آخرین ضوابط آیین‌نامه‌ای (از جمله پیوست ششم استاندارد ۲۸۰۰ و ضابطه ۷۲۹) که برای سال‌های ۱۴۰۴-۱۴۰۵ ملاک عمل هستند، بر پایه جداسازی دیوار از سازه و مسلح‌کردن آن در برابر نیروهای جانبی بنا شده است. در این سیستم، میلگرد بستر نقش وال‌پست افقی را ایفا کرده و انسجام دیوار را تأمین می‌کند .

روش‌های اصلی تایید شده به شرح زیر است:

۱. روش اتصال با گیره و قلاب (سیستم نوین)

این روش رایج‌ترین شیوه برای اتصال دیوار به ستون‌ها در ساختمان‌های اسکلت بتنی و فلزی است.

• نصب گیره: قبل از دیوارچینی، گیره‌ها در ترازهای مشخص (معمولاً هر ۴۰ سانتی‌متر یا دو رج یک‌بار) با پیچ و رول‌پلاک به ستون بتنی یا با جوش به ستون فلزی متصل می‌شوند.
• استفاده از قلاب: قلاب (شاخک) درون سوراخ لوبیایی گیره قرار می‌گیرد تا امکان حرکت آزادانه دیوار در داخل صفحه فراهم شود .
• همپوشانی: میلگرد بستر روی رج دیوار قرار گرفته و با قلاب همپوشانی می‌شود و سپس به طور کامل در ملات مدفون می‌گردد .

۲. روش استفاده از ناودانی منقطع (اتصال لغزشی)

در این روش، به‌جای گیره و قلاب، از قطعات ناودانی برای مهار خارج از صفحه دیوار استفاده می‌شود.

• نحوه اجرا: ناودانی‌های منقطع به طول حدود ۴۰ سانتی‌متر به ستون متصل می‌شوند و لبه دیوار درون آن‌ها قرار می‌گیرد
• نکته مهم: در این روش نیز میلگرد بستر باید حتماً در طول دیوار اجرا شود تا پیوستگی میانی دیوار حفظ شود. انتهای میلگرد بستر باید حدود ۴ سانتی‌متر داخل ناودانی نفوذ کند اما نیازی به مهار شدن با سیم یا جوش به ناودانی ندارد

۳. روش ترکیبی با وادار (برای دیوارهای با طول بیش از ۴ متر)

اگر طول دیوار از ۴ متر بیشتر باشد، استفاده از وادار عمودی (وال‌پست عمودی) الزامی است

• اتصال میلگرد بستر به وادار: میلگردهای بستر باید به وادارهای میانی متصل شوند. این اتصال می‌تواند به صورت جوش مستقیم میلگرد بستر به وادار یا استفاده از گیره و قلاب روی وادار باشد.
• تیرک افقی: در دیوارهایی با ارتفاع بیش از ۳.۵ متر، از تیرک (وادار افقی) استفاده می‌شود که میلگرد بستر در رج‌های زیر و بالای آن قرار می‌گیرد.

۴. روش ویژه بلوک‌های سبک توپر (AAC/هبلکس)

به دلیل ضخامت کم ملات در این بلوک‌ها، امکان استفاده از میلگرد بستر سنتی وجود ندارد.

• بست رادیکالی (ارتجاعی): برای این دیوارها از بست‌های رادیکالی یا U شکل استفاده می‌شود که نقش گیره و قلاب را همزمان ایفا کرده و به عضو سازه‌ای و بلوک متصل می‌شوند.

ضوابط و اشتباهات رایج (مورد تأکید ۱۴۰۴-۱۴۰۵)

• ممنوعیت همزمان: استفاده همزمان از گیره و قلاب درون ناودانی منقطع اشتباه و غیرضروری است؛ هرکدام به تنهایی یک روش جداسازی هستند.
• اتصال کشویی: اتصال وادارها و دیوار به زیر تیر یا سقف حتماً باید از نوع کشویی باشد تا از انتقال بار ثقلی به دیوار جلوگیری شود.
• جداسازی با پشم سنگ: فاصله بین دیوار و ستون (۱ درصد ارتفاع طبقه) باید حتماً با مصالح تراکم‌پذیر مانند پشم سنگ ضد رطوبت پر شود .
• عدم استفاده از میخ تفنگی: در اسکلت‌های بتنی، استفاده از میخ‌های تفنگی (اتصال ضربه‌ای) ممنوع بوده و حتماً باید از کاشت چرخشی (پیچ و رول‌پلاک) استفاده کرد .

 

مراحل اجرایی گام به گام (رایج‌ترین روش – وال پست منقطع + میلگرد بستر)

رایج‌ترین و استانداردترین روش مهار لرزه‌ای دیوارهای غیرسازه‌ای که مورد تایید پیوست ششم استاندارد ۲۸۰۰ است، استفاده از ناودانی منقطع (وال پست منقطع) در ترکیب با میلگرد بستر است. این روش با هدف جداسازی دیوار از سازه و مسلح‌کردن آن در برابر نیروهای جانبی اجرا می‌شود.

در ادامه، مراحل اجرایی گام به گام این روش ارائه شده است:

گام ۱: نشانه‌گذاری و تعیین ترازها

ابتدا محل دقیق اجرای دیوار روی کف و ترازهای عمودی نصب ناودانی‌ها روی ستون مشخص می‌شود. طبق ضوابط، ناودانی‌ها و میلگردهای بستر معمولاً با فاصله هر ۴۰ سانتی‌متر (معادل هر دو رج بلوک سیمانی یا سفالی) نصب می‌گردند.

گام ۲: نصب ناودانی‌های منقطع (وال‌پست‌ها)

ناودانی‌های منقطع (معمولاً به طول ۴۰ سانتی‌متر) به ستون یا عضو قائم متصل می‌شوند.

در اسکلت بتنی: از پیچ و رول‌پلاک یا کاشت چرخشی (انکر) استفاده می‌شود. استفاده از میخ‌های تفنگی (اتصال ضربه‌ای) به دلیل آسیب به بتن ممنوع است

• در اسکلت فلزی: ناودانی‌ها مستقیماً به ستون جوش داده می‌شوند

گام ۳: ایجاد فاصله جداسازی (درز انقطاع)

برای جلوگیری از انتقال نیروهای اسکلت به دیوار، لبه دیوار نباید به ستون بچسبد فاصله‌ای معادل ۱ درصد ارتفاع طبقه (حداقل ۳۰ میلی‌متر) بین دیوار و ستون در نظر گرفته شده و با مصالح تراکم‌پذیر مانند پشم سنگ ضد رطوبت پر می‌شود.

گام ۴: دیوارچینی و جای‌گذاری میلگرد بستر

دیوارچینی آغاز شده و در ترازهای مشخص‌شده، میلگرد بستر درون ملات قرار می‌گیرد.

• اتصال به ناودانی: انتهای میلگرد بستر باید حدود ۴ سانتی‌متر داخل ناودانی منقطع نفوذ کند تا مهار خارج از صفحه تامین شود، اما نیازی به جوش دادن میلگرد به ناودانی نیست.
• پوشش ملات: ضخامت ملات روی میلگرد بستر باید حداقل ۱.۵ سانتی‌متر باشد تا میلگرد کاملاً مدفون شده و دچار خوردگی نشود.

گام ۵: اجرای وال‌پست افقی (تیرک) – در صورت نیاز

اگر ارتفاع آزاد دیوار از ۳.۵ متر بیشتر باشد، باید در میانه ارتفاع دیوار از تیرک افقی استفاده کرد. تیرک نباید به ستون‌ها جوش شود و باید به صورت کشویی روی ناودانی‌های نشیمن قرار گیرد تا در داخل صفحه آزادانه حرکت کند.

گام ۶: مهار بالای دیوار (اتصال به سقف)

لبه فوقانی دیوار نباید به زیر تیر یا سقف بچسبد. باید فاصله‌ای (حداقل ۲۵ میلی‌متر) برای خیز درازمدت تیر در نظر گرفته شود و مهار دیوار در این قسمت با استفاده از ناودانی منقطع یا نبشی‌های جفت به صورت کشویی انجام شود تا دیوار تحت بارهای ثقلی سقف قرار نگیرد.

اشتباهات رایج که باید از آن‌ها پرهیز کرد:

1. نصب همزمان گیره و قلاب درون ناودانی: هر کدام از این‌ها به تنهایی یک روش جداسازی هستند و استفاده همزمان از آن‌ها غلط است
2. حذف میلگرد بستر: ناودانی منقطع فقط لبه‌های دیوار را می‌گیرد؛ انسجام میانی دیوار حتماً به میلگرد بستر نیاز دارد
3. جوش دادن وادار به نبشی‌های نگهدارنده: در اتصال کشویی، نبشی‌ها نباید به وادار جوش شوند تا مانع حرکت داخل صفحه نشوند

تعداد و فواصل میلگرد بستر بر اساس چه محاسباتی تعیین می‌شود؟

تعیین تعداد و فواصل میلگرد بستر یک فرآیند مهندسی است که بر پایه مقایسه ظرفیت خمشی دیوار با تقاضای ناشی از نیروهای جانبی (باد و زلزله) انجام می‌شود. این محاسبات عمدتاً بر اساس ضوابط پیوست ششم استاندارد ۲۸۰۰ و نشریه ۷۲۹ سازمان برنامه و بودجه صورت می‌گیرد

به طور کلی، دو روش اصلی برای تعیین میزان و فواصل این میلگردها در منابع ذکر شده است:

۱. روش محاسبات مهندسی (تحلیلی)

در این روش، طراح باید اطمینان حاصل کند که دیوار توانایی تحمل لنگرهای خمشی ناشی از باد یا زلزله را دارد. مراحل محاسباتی به شرح زیر است:

• تعیین تقاضا (نیرو): ابتدا فشار ناشی از باد و شتاب زلزله بر واحد سطح دیوار محاسبه می‌شود. نیروهای وارده در طبقات بالاتر به دلیل شتاب بیشتر، معمولاً فراتر از طبقات پایین است
• محاسبه ظرفیت دیوار ($M_n$): ظرفیت خمشی دیوار مسلح به میلگرد بستر با فرمول‌های خاصی محاسبه می‌شود که در آن فاصله عمودی میلگردها ($B$)، سطح مقطع مفتول ($A_s$) و مقاومت تسلیم فولاد ($f_y$) نقش کلیدی دارند
• نسبت اورتوگونال ($mu$): برای دیوارهایی که عملکرد دوطرفه دارند، نسبت ظرفیت خمشی قائم به افقی محاسبه شده و بر اساس آن، ضرایب لنگر از جداول استاندارد استخراج می‌شود
• کنترل نهایی: فاصله میلگردها باید به گونه‌ای انتخاب شود که ظرفیت نهایی دیوار ($w_{ult}$) همواره بیشتر از فشار طراحی وارده ($w_u$) باشد

۲. روش درصدی (حداقل سطح مقطع)

این روش که ساده‌تر و بر اساس ضوابط مبحث هشتم مقررات ملی ساختمان است، بر مبنای مساحت مقطع دیوار عمل می‌کند:

• مجموع سطح مقطع میلگردهای بستر باید حداقل ۰.۰۰۰۷ (هفت ده‌هزارم) سطح مقطع عرضی دیوار باشد
• به عنوان مثال، برای یک دیوار با ضخامت ۱۵ سانتی‌متر، قطر مفتول و فاصله رج‌ها باید به گونه‌ای باشد که این نسبت رعایت شود

ضوابط اجرایی و محدودیت‌های فواصل

علاوه بر محاسبات فوق، رعایت محدودیت‌های زیر الزامی است:

• حداکثر فاصله قائم: طبق استاندارد ۲۸۰۰، فاصله ردیف‌های میلگرد بستر نباید از ۱ متر تجاوز کند.
• فاصله معمول اجرایی: در اکثر پروژه‌ها توصیه می‌شود هر دو یا سه رج یک‌بار (تقریباً هر ۴۰ تا ۶۰ سانتی‌متر) یک ردیف میلگرد بستر اجرا شود
• تغییر فاصله در ارتفاع ساختمان: برای بهینه‌سازی اقتصادی، می‌توان در طبقات پایین که نیرو کمتر است فاصله را تا حداکثر ۱ متر افزایش داد و در طبقات بالاتر فاصله را کمتر کرد (مثلاً هر دو رج یک‌بار)
• ضابطه میلگرد بستر حداقل: مقاومت دیوار مسلح باید حداقل ۱.۳ برابر مقاومت همان دیوار در حالت غیرمسلح باشد

 

نکات اجرایی بسیار مهم (۱۴۰۵)

رعایت نکات اجرایی زیر در سال‌های ۱۴۰۴-۱۴۰۵ برای تضمین پایداری لرزه‌ای دیوارهای غیرسازه‌ای و انطباق با پیوست ششم استاندارد ۲۸۰۰ حیاتی است هدف اصلی این ضوابط، جداسازی کامل دیوار از اسکلت سازه برای جلوگیری از ترک‌خوردگی و فروریزش در هنگام زلزله است.

مهم‌ترین نکات اجرایی به تفکیک دسته‌بندی شده‌اند:

۱. محدودیت‌های هندسی و فواصل الزامی

• وادار عمودی: برای دیوارهای با طول بیش از ۴ متر، نصب وادار (وال‌پست عمودی) جهت مهار خارج از صفحه الزامی است
• تیرک افقی: در دیوارهایی با ارتفاع آزاد بیش از ۳.۵ متر، باید از تیرک افقی استفاده شود تا ارتفاع آزاد دیوار کاهش یابد
• درز انقطاع: دیوار نباید به ستون بچسبد؛ فاصله‌ای معادل ۱ درصد ارتفاع طبقه (حداقل ۳۰ میلی‌متر) الزامی است و این فضا باید با پشم سنگ ضد رطوبت پر شود

۲. مشخصات فنی میلگرد بستر

• جنس و پوشش: از آنجایی که میلگرد بستر در معرض رطوبت ملات است، حتماً باید از نوع گالوانیزه، استنلس استیل یا دارای پوشش اپوکسی باشد تا دچار زنگ‌زدگی نشود
• ابعاد مفتول: قطر مفتول‌های طولی باید حداقل ۴ میلی‌متر و حداکثر نیمی از ضخامت ملات بستر باشد
• مهار انتها: انتهای میلگرد بستر باید به صورت خم ۹۰ درجه (قلاب) به طول ۲۰ سانتی‌متر باشد تا درگیری کافی با ملات یا گیره داشته باشد
• فواصل عمودی: حداکثر فاصله بین ردیف‌های میلگرد بستر نباید از ۱ متر تجاوز کند، اما اجرای آن در هر دو یا سه رج یک‌بار (۴۰ تا ۶۰ سانتی‌متر) توصیه می‌شود

۳. اتصالات و تجهیزات نصب

• ممنوعیت اتصال ضربه‌ای: در سازه‌های بتنی، استفاده از میخ تفنگی (شلیک میخ) اکیداً ممنوع است و باید از روش کاشت چرخشی (پیچ و رول‌پلاک) استفاده کرد
• اتصال کشویی سقف: اتصال دیوار و وادارها به زیر تیر یا سقف باید حتماً از نوع لغزشی (کشویی) باشد تا بارهای ثقلی سقف به دیوار منتقل نشود
• عدم جوشکاری وادار به نبشی: نبشی‌های نگهدارنده در تراز سقف نباید به وادار جوش شوند؛ وادار باید داخل نبشی‌ها آزادانه حرکت کند

۴. اشتباهات اجرایی رایج (بسیار مهم)

• استفاده همزمان از دو روش: نصب همزمان گیره و قلاب درون ناودانی منقطع اشتباه است؛ هر یک از این‌ها به تنهایی یک روش جداسازی محسوب می‌شوند
• حذف میلگرد بستر: برخی به اشتباه تصور می‌کنند با نصب ناودانی منقطع، نیازی به میلگرد بستر نیست؛ در حالی که انسجام میانی دیوار فقط با میلگرد بستر تأمین می‌شود
• نصب یونولیت در وادار میانی: در وادارهای میانی نیازی به استفاده از یونولیت یا پشم سنگ نیست، زیرا اتصال آن‌ها کشویی است و باید فضای کافی برای مهار بلوک‌ها باقی بماند
• عدم همپوشانی: طول همپوشانی دو قطعه میلگرد بستر در دیوارهای بلند باید حداقل ۲۵ سانتی‌متر یا ۷۵ برابر قطر میلگرد باشد

ما به کیفیت محصولاتمان متعهدیم.

خشت سبز نه تنها محصولات باکیفیت ارائه می‌دهد، بلکه گارانتی و پشتیبانی لازم را نیز تضمین می‌کند. با اطمینان خرید کنید، با آرامش خاطر سازندگی کنید.

تلفن تماس: 09128115548

سوالات متداول