وال پست گالوانیزه + صفر تا صد نحوه اجرای آن

وال پست گالوانیزه

وال پست گالوانیزه (Wall Post Galvanized) یا وادار گالوانیزه، یکی از مهم‌ترین المان‌های مهار دیوارهای غیرسازه‌ای (تیغه‌ها) در ساختمان‌های اسکلت بتنی و فولادی است. این نوع وال پست با پوشش لایه روی (گالوانیزه گرم یا Hot-dip Galvanized) ساخته می‌شود و به دلیل مقاومت بسیار بالا در برابر خوردگی، زنگ‌زدگی و رطوبت، گزینه‌ای ایده‌آل برای افزایش دوام و ایمنی سازه محسوب می‌گردد. هدف اصلی وال پست گالوانیزه، جلوگیری از تغییر شکل خارج از صفحه دیوار تحت نیروهای جانبی مانند زلزله و باد است. طبق پیوست ششم آیین‌نامه ۲۸۰۰ (ویرایش‌های جدید پس از زلزله کرمانشاه ۱۳۹۶)، استفاده از سیستم وال پست برای دیوارهای غیرباربر اجباری شده و روش‌های سنتی (نبشی پیوسته جوش‌شده) تقریباً منسوخ گردیده‌اند. وال پست گالوانیزه نه تنها عملکرد مهاری بهتری ارائه می‌دهد، بلکه طول عمر بیشتری (۲۰–۵۰ سال بیشتر نسبت به انواع سیاه) دارد؛ به‌ویژه در مناطق مرطوب، ساحلی، شمال و جنوب کشور یا فضاهایی که در معرض نشت آب و رطوبت قرار می‌گیرند.

انواع وال پست گالوانیزه از نظر شکل و اجرا

وال پست‌های گالوانیزه از سیستم‌های جدید مهار دیوار هستند که به دلیل مقاومت بالا در برابر زنگ‌زدگی و خوردگی (به واسطه پوشش روی)، امروزه کاربرد بسیار زیادی در ساختمان‌سازی دارند. این المان‌ها بر اساس شکل ظاهری، مقطع پروفیل و نحوه اجرا به دسته‌های مختلفی تقسیم می‌شوند.

در ادامه، انواع وال پست گالوانیزه را از جنبه‌های مختلف بررسی می‌کنیم:

۱. انواع وال پست از نظر شکل مقطع (پروفیل)

وال پست‌های گالوانیزه معمولاً با مقاطع زیر ساخته می‌شوند:

  • مقطع ناودانی (U شکل): یکی از رایج‌ترین انواع است که برای مهار لبه‌های دیوار و افزایش استحکام سازه به کار می‌رود
  • مقطع نبشی (L شکل): برای تقویت زوایا و گوشه‌های دیوار و جلوگیری از خم شدن و پیچش آن‌ها استفاده می‌شود
  • مقطع باکس (قوطی فوالدی): به دلیل مقاومت بالا در برابر پیچش و خمش، در سازه‌هایی که نیاز به استحکام بسیار بالا دارند استفاده می‌شود
  • مقطع IPE (تیرآهن): این نوع وال پست که مقطع آن شبیه حرف “I” است، در ساختمان‌های بلند و برای تحمل بارهای سنگین کاربرد دارد
  • وال پست مش: نوع جدیدی است که از توری‌های گالوانیزه (یا فایبرگالس) به همراه پلاستر گچی یا سیمانی تشکیل شده و جایگزین روش‌های سنتی شده است

۲. انواع وال پست از نظر جهت و محل اجرا

وال پست‌ها بر اساس نحوه قرارگیری نسبت به ستون و دیوار به سه دسته تقسیم می‌شوند:

  • قائم (عمودی): این وال پست‌ها موازی با ستون اجرا می‌شوند و خود به دو نوع میانی (در وسط طول دیوار) و کناری (در نزدیکی ستون با فاصله حداقل یک متر) تقسیم می‌شوند
  • افقی (تیرک): برای کاهش ارتفاع آزاد دیوارهای بلند (معمولاً دیوارهای با ارتفاع بیش از ۳.۵ متر) به صورت افقی و عمود بر ستون اجرا می‌شود
  • ترکیبی: در ساختمان‌های بلند و پرخطر، از ترکیب وال پست‌های قائم و افقی به صورت همزمان استفاده می‌شود

۳. انواع از نظر نوع اتصال و روش اجرا

بر اساس پیوست ششم آیین‌نامه ۲۸۰۰، روش‌های اتصال وال پست گالوانیزه عبارتند از:

  • منقطع (جدید): امروزه استفاده از وال پست‌های منقطع (ناودانی‌های کوتاه گالوانیزه) که به صورت فاصله‌دار در طول دیوار نصب می‌شوند، طبق آیین‌نامه ۲۸۰۰ الزامی است. این روش هزینه کمتری داشته و نصب آن سریع‌تر است .
  • کشویی: برای اتصال دیوار به ستون در دیوارهای توپر استفاده می‌شود تا آزادی حرکت درون صفحه دیوار فراهم شود .
  • تلسکوپی: برای اتصال در دیوارهای خارج از قاب یا تیغه‌ها به کار می‌رود و معمولاً از ۴ عدد نبشی در چهار طرف وال پست استفاده می‌شود.
  • انعطاف‌پذیر (بست رادیکالی یا U شکل): این اتصال حرکت خارج از صفحه دیوار را مهار کرده اما اجازه حرکت جانبی در درون صفحه را برای مقابله با نیروی زلزله می‌دهد.

مزیت اصلی استفاده از نوع گالوانیزه در این است که علاوه بر کاهش وزن سازه، از خوردگی مقاطع در طول زمان جلوگیری کرده و نقش عایق صدا و مقاومت در برابر آتش را نیز ایفا می‌کند.

مشخصات فنی معمول وال پست منقطع گالوانیزه

مشخصات فنی معمول وال پست منقطع گالوانیزه

وال پست‌های منقطع گالوانیزه که به عنوان جایگزین روش‌های سنتی (نبشی‌کشی سرتاسری) معرفی شده‌اند، دارای مشخصات فنی دقیقی بر اساس پیوست ششم آیین‌نامه ۲۸۰۰ هستند. این قطعات معمولاً به شکل ناودانی‌های کوتاه (U شکل) ساخته می‌شوند تا دیوار را در برابر بارهای جانبی زلزله و باد مهار کنند .

مشخصات فنی معمول این المان‌ها عبارتند از:

۱. ابعاد و ضخامت ظاهری

  • ضخامت ورق: بر اساس استانداردهای فنی، ضخامت ورق مورد استفاده برای ساخت وال پست منقطع باید حداقل ۲ میلی‌متر باشد.
  • طول بال (لبه): طول لبه‌های وال پست (بال‌ها) که دیوار را در بر می‌گیرند، باید حداقل ۷ سانتی‌متر باشد تا مهار خارج از صفحه دیوار به درستی انجام شود .
  • طول قطعه: این وال پست‌ها معمولاً در طول‌های ۲۰، ۴۰ و ۵۰ سانتی‌متر تولید و بر روی ستون‌ها یا دیوارهای برشی نصب می‌شوند .
  • عرض دهانه: عرض وال پست باید متناسب با ضخامت دیوار (مثلاً ۱۰، ۱۵ یا ۲۰ سانتی‌متر) انتخاب شود؛ معمولاً دهانه وال پست را یک سانتی‌متر بیشتر از ضخامت دیوار در نظر می‌گیرند تا بلوک‌ها به راحتی درون آن قرار گیرند .

۲. جنس و پوشش محافظ

  • نوع ورق: از ورق‌های فولادی گالوانیزه (گالوانیزه گرم یا سرد) ساخته می‌شوند .
  • مقاومت در برابر خوردگی: به دلیل پوشش روی (Zinc)، این قطعات مقاومت بسیار بالایی در برابر زنگ‌زدگی و رطوبت دارند که باعث افزایش طول عمر سازه می‌شود [۷۶]. در صورت عدم استفاده از نوع گالوانیزه، استفاده از روکش‌های اپوکسی یا ضدزنگ الزامی است .

۳. الزامات اجرایی و جانمایی

  • تعداد در ارتفاع: برای یک ستون با ارتفاع ۳ متر، معمولاً ۳ عدد وال پست منقطع (در فواصل معین) نصب می‌شود.
  • فاصله جداسازی: دیوار نباید به طور مستقیم به وال پست بچسبد؛ مطابق آیین‌نامه، باید فاصله‌ای (معمولاً حدود ۱ درصد ارتفاع طبقه) بین دیوار و ستون رعایت شود که این فضا با مصالح نرم مانند پلاستوفوم یا پشم سنگ پر می‌گردد تا دیوار از اسکلت جدا شده و در زلزله آسیب نبیند.
  • اتصال به دیوار: برای درگیری بهتر دیوار با وال پست، از میلگرد بستر یا میلگردهای عصایی آجدار (معمولاً نمره ۱۰ یا ۱۲) در فواصل ارتفاعی مشخص (مثلاً هر ۷۰ سانتی‌متر) استفاده می‌شود که درون وال پست مهار می‌شوند .

مزیت اصلی این مشخصات فنی در مقایسه با روش‌های قدیمی، کاهش وزن سازه، سرعت نصب بسیار بالا و حذف عملیات جوشکاری پیچیده در محل پروژه است.

ضوابط مهم آیین‌نامه (پیوست ششم ۲۸۰۰)

ضوابط مهم آیین‌نامه (پیوست ششم ۲۸۰۰)

پیوست ششم آیین‌نامه ۲۸۰۰ (ویرایش چهارم) به طور اختصاصی به ضوابط طراحی لرزه‌ای و اجرای اجزای غیرسازه‌ای معماری، به ویژه دیوارها و وادارها (وال پست‌ها) می‌پردازد .هدف اصلی این پیوست، مهار دیوار در برابر نیروهای عمود بر صفحه (زلزله و باد) و جداسازی آن از سازه اصلی برای جلوگیری از ایجاد سختی ناخواسته در قاب است .

مهم‌ترین ضوابط آیین‌نامه‌ای طبق این پیوست عبارتند از:

۱. الزامات عمومی و ابعادی برای دیوارها

طبق آیین‌نامه، در صورت وجود هر یک از شرایط زیر، اجرای وال پست (وادار) الزامی است:

  • طول دیوار: اگر طول آزاد دیوار از ۴ متر (در برخی متون ۶ متر) بیشتر باشد، باید از وادار قائم استفاده کرد .
  • ارتفاع دیوار: برای دیوارهایی با ارتفاع بیش از ۳.۵ متر، اجرای وال پست افقی (تیرک) ضروری است.
  • ضخامت دیوار: طول دیوار نباید از ۴۰ برابر ضخامت آن تجاوز کند .
  • لبه‌های آزاد: لبه‌های قائم تمامی دیوارهای غیرسازه‌ای باید به درستی مهار شوند تا از فروریزش آن‌ها جلوگیری شود.

۲. ضوابط جداسازی دیوار از سازه

یکی از حیاتی‌ترین نکات پیوست ششم، عدم اتصال مستقیم دیوار به ستون و تیر است .

  • فاصله جداسازی: دیوار باید با فاصله‌ای (معمولاً ۱ درصد ارتفاع طبقه یا بین ۲.۵ تا ۵ سانتی‌متر) از ستون‌ها و زیر سقف اجرا شود .
  • پرکننده نرم: این فاصله باید با مصالح نرم و انعطاف‌پذیر مانند یونولیت، پلاستوفوم یا پشم سنگ پر شود تا از انتقال تنش‌های سازه به دیوار جلوگیری گردد .

۳. روش‌های اتصال و مهار

  • اتصال لغزشی (کشویی): اتصال دیوار به زیر سقف باید به صورت کشویی یا لغزشی باشد تا دیوار در درون صفحه خود آزادانه حرکت کند.
  • وادار میانی: وال پست‌های میانی باید حداقل ۱ متر از ستون فاصله داشته باشند تا در عملکرد مفصل‌های پلاستیک تیر اختلال ایجاد نکنند .
  • میلگرد بستر: برای مسلح کردن دیوار در برابر خمش افقی، استفاده از میلگرد بستر (خرپایی یا نردبانی) در فواصل ارتفاعی مشخص الزامی است .
  • اتصال تلسکوپی: برای مهار وادارها در دیوارهای خارج از قاب یا تیغه‌ها از این نوع اتصال استفاده می‌شود که در آن نبشی‌ها به وادار جوش داده نمی‌شوند .

۴. الزامات متریال و نظارت

  • وادارها می‌توانند از مقاطع مختلفی مانند ناودانی، نبشی، قوطی یا IPE ساخته شوند.
  • ناظر ساختمان موظف است صحت اجرای وال پست‌ها را مطابق نقشه‌ها و مقررات ملی، در تمامی مراحل (قبل از بتن‌ریزی، حین و بعد از اجرا) کنترل و تأیید کند.

با توجه به حجم بالای جزئیات فنی در این آیین‌نامه، من یک گزارش تخصصی (Tailored Report) شامل چک‌لیست کامل ضوابط اجرایی برای شما آماده کرده‌ام که می‌توانید در بخش Artifacts مشاهده کنید.

مراحل اجرای وال پست گالوانیزه منقطع (روش استاندارد امروزی)

مراحل اجرای وال پست گالوانیزه منقطع (روش استاندارد امروزی)

اجرای وال پست گالوانیزه منقطع (ناودانی منقطع) طبق پیوست ششم آیین‌نامه ۲۸۰۰، روشی استاندارد برای مهار دیوارهای غیرسازه‌ای است که با هدف جداسازی دیوار از اسکلت و جلوگیری از تخریب آن در هنگام زلزله انجام می‌شود.

مراحل اجرای این سیستم به صورت گام‌به‌گام به شرح زیر است:

۱. تعیین محل و جانمایی

ابتدا باید بر اساس نقشه‌های مصوب، محل نصب وال پست‌ها روی ستون‌ها یا تیرها مشخص شود. طبق ضوابط، در یک ستون با ارتفاع ۳ متر، معمولاً ۳ عدد وال پست منقطع در فواصل مشخص نصب می‌گردد.

۲. اتصال وال پست به اسکلت (تیر و ستون)

نحوه اتصال بسته به نوع اسکلت ساختمان متفاوت است:

  • در اسکلت بتنی: از رول‌بولت یا انکربولت برای تثبیت قطعات ناودانی روی بتن استفاده می‌شود همچنین می‌توان صفحات فلزی (پلیت) را پیش از بتن‌ریزی در قالب جایگذاری کرد.
  • در اسکلت فلزی: قطعات وال پست مستقیماً به ستون یا تیر جوش داده می‌شوند.

۳. ایجاد فاصله جداسازی (بسیار مهم)

یکی از اصول حیاتی در روش جدید، عدم چسباندن دیوار به ستون است باید فاصله‌ای در حدود ۱ درصد ارتفاع طبقه (معمولاً بین ۲.۵ تا ۵ سانتی‌متر) بین دیوار و عضو سازه‌ای در نظر گرفته شود.

۴. پر کردن شکاف با مصالح نرم

فضای خالی ایجاد شده بین وال پست و دیوار باید با مصالح نرم و انعطاف‌پذیر مانند یونولیت (پلاستوفوم) یا پشم سنگ ضد رطوبت پر شود این کار باعث می‌شود لرزش‌های سازه به دیوار منتقل نشود و دیوار دچار ترک‌خوردگی نگردد.

۵. دیوارچینی و اجرای میلگرد بستر

در حین چیدن بلوک‌ها (AAC، سفال یا لیکا)، باید دیوار را با استفاده از میلگرد بستر (خرپایی یا نردبانی) مسلح کرد.

  • این میلگردها معمولاً در هر دو رج یک‌بار (حداکثر هر ۵۰ تا ۷۰ سانتی‌متر) اجرا می‌شوند
  • انتهای میلگرد بستر باید به صورت عصایی خم شده و درون قطعه ناودانی مهار شود تا اتصال مکانیکی بین دیوار و وال پست برقرار گردد.

۶. اتصال لبه بالایی دیوار به سقف

لبه بالایی دیوار نباید به زیر تیر یا سقف جوش شود .اتصال در این بخش باید به صورت کشویی یا تلسکوپی باشد (استفاده از ناودانی منقطع یا نبشی‌های پشت‌به‌پشت) تا دیوار در درون صفحه خود آزادی حرکت داشته باشد، اما در برابر نیروهای خارج از صفحه مهار شود.

۷. نازک‌کاری و روسازی

برای جلوگیری از ایجاد ترک در پلاستر (گچ یا سیمان) در محل تلاقی دیوار و وال پست، باید روی پروفیل‌ها از توری مرغی یا رابیتس استفاده کرد و آن را با سیم گالوانیزه محکم نمود.

نکته فنی: استفاده از نوع گالوانیزه در این مراحل باعث می‌شود المان‌ها در طول عمر ساختمان دچار زنگ‌زدگی نشوند و نیازی به ضدزنگ یا روکش اپوکسی نداشته باشند .

مزایای وال پست گالوانیزه نسبت به نوع سیاه

مزایای وال پست گالوانیزه نسبت به نوع سیاه

وال پست گالوانیزه به دلیل داشتن پوشش روی (Zinc) و ویژگی‌های ساختاری مدرن، مزایای فنی و اقتصادی بسیار زیادی نسبت به وال پست‌های ساخته شده از ورق سیاه دارد. مهم‌ترین برتری این محصول، مقاومت قطعی در برابر زنگ‌زدگی و خوردگی است، در حالی که وال پست‌های سیاه حتماً به پوشش‌های جانبی مانند ضدزنگ نیاز دارند.

در ادامه، مزایای اصلی نوع گالوانیزه در مقایسه با نوع سیاه آورده شده است:

۱. حذف هزینه‌های نگهداری و ضدزنگ

وال پست‌های سیاه در صورت عدم رنگ‌آمیزی با ضدزنگ، به سرعت اکسید شده و باعث تضعیف مقطع و ایجاد ترک در نازک‌کاری ساختمان می‌شوند .اما نوع گالوانیزه به دلیل مقاومت ذاتی در برابر رطوبت، نیازی به ضدزنگ، پوشش اپوکسی یا نگهداری دوره‌ای ندارد.

۲. کاهش وزن مرده ساختمان

بر اساس منابع فنی، وال پست‌های گالوانیزه معمولاً وزن کمتری نسبت به مقاطع ورق سیاه دارند.این ویژگی باعث سبک‌سازی کلی سازه و بهینه‌سازی مصرف مصالح در پروژه‌های بزرگ می‌شود.

۳. سرعت نصب و حذف جوشکاری‌های پیچیده

اجرای وال پست‌های گالوانیزه (به‌ویژه نوع منقطع) نسبت به نبشی‌کشی‌های سیاه بسیار سریع‌تر است. این قطعات اغلب به صورت آماده نصب می‌شوند و نیاز به عملیات برشکاری و جوشکاری سنگین در محل پروژه را به شدت کاهش می‌دهند.

۴. طول عمر بالا در اقلیم‌های مختلف

وال پست گالوانیزه در برابر شرایط جوی نامساعد و رطوبت پایدار است که باعث می‌شود طول عمر آن با طول عمر ساختمان برابری کند این المان‌ها به‌ویژه برای استفاده در مناطق مرطوب یا محیط‌های صنعتی که خوردگی فلز بالاست، بهترین گزینه هستند.

۵. صرفه اقتصادی و ویژگی‌های حفاظتی

اگرچه فرآیند گالوانیزه کردن هزینه دارد، اما با حذف هزینه‌های خرید ضدزنگ، نیروی انسانی برای رنگ‌آمیزی و تعمیرات آتی، این روش کاملاً مقرون‌به‌صرفه است .همچنین این مقاطع در برابر آتش‌سوزی مقاومت بالایی داشته و به بهبود عایق‌بندی صوتی دیوار نیز کمک می‌کنند.

خلاصه مقایسه:

  • نوع سیاه: نیاز به ضدزنگ دارد، وزن بالاتری دارد، جوشکاری زیادی می‌طلبد و مستعد پوسیدگی است
  • نوع گالوانیزه: ضدزنگ است، سبک‌تر است، نصب سریع دارد و هزینه‌های جانبی را حذف می‌کند.

سخن پایانی

وال پست گالوانیزه منقطع همراه با میلگرد بستر، روش استاندارد، اقتصادی و ایمن مهار دیوارهای غیرسازه‌ای در حال حاضر محسوب می‌شود. اجرای صحیح آن نه تنها از ریزش دیوار در زلزله جلوگیری می‌کند، بلکه ترک‌خوردگی‌های مرحله نازک‌کاری را به حداقل می‌رساند.

اگر به دنبال اجرای وال پست دیوار داخلی طبق آخرین ضوابط پیوست ششم آیین‌نامه ۲۸۰۰ هستید و می‌خواهید همزمان ایمنی لرزه‌ای حداکثری، سرعت اجرا بالا و هزینه مناسب داشته باشید، خشت سبز بهترین انتخاب شماست.

خشت سبز – مرجع تخصصی فروش مصالح ساختمانی و وال پست استاندارد.

تماس بگیرید و پروژه‌تان را ایمن و اقتصادی کنید: 09128115548

خشت سبز – جایی که ایمنی ساختمان با هوشمندی اقتصادی همراه می‌شود!

 

سوالات متداول


 وال پست گالوانیزه از ناودانی یا نبشی ساخته‌شده از ورق فولادی با پوشش گالوانیزه گرم (روی‌اندود) تولید می‌شود. تفاوت اصلی در مقاومت بسیار بالاتر در برابر زنگ‌زدگی، خوردگی و رطوبت است. وال پست سیاه (ورق معمولی رنگ‌شده) در محیط‌های خشک قابل قبول است، اما در مناطق مرطوب، ساحلی، شمال و جنوب کشور یا پارکینگ‌های مرطوب به‌سرعت زنگ می‌زند و عمر مفید کمتری دارد (معمولاً ۲۰–۵۰ سال کمتر). قیمت اولیه گالوانیزه کمی بالاتر است، ولی هزینه نگهداری کلی کمتر می‌شود.

بله، طبق پیوست ششم آیین‌نامه ۲۸۰۰ (ویرایش‌های جدید پس از زلزله کرمانشاه ۱۳۹۶)، مهار دیوارهای غیرسازه‌ای (تیغه‌ها) با سیستم وال پست (منقطع) برای تمام ساختمان‌های اسکلت بتنی و فولادی الزامی است. نوع گالوانیزه یا سیاه بودن آن اجباری نیست، اما در شرایط محیطی مرطوب، استفاده از گالوانیزه توصیه یا الزامی می‌شود (بسته به بخشنامه محلی نظام مهندسی).

  1. وال پست منقطع گالوانیزه (قطعات ۴۰–۵۰ cm) روش استاندارد فعلی است. وال پست پیوسته (نبشی جوش‌شده مداوم) تقریباً منسوخ شده چون:
    • امکان اجرای میلگرد بستر را سخت می‌کند
    • بادخور مناسب ایجاد نمی‌شود
    • در زلزله عملکرد ضعیف‌تری دارد منقطع + میلگرد بستر هم ایمن‌تر است و هم اقتصادی‌تر (۱۵–۳۰٪ صرفه‌جویی در بسیاری پروژه‌ها).

حداکثر ۱ متر (طبق پیوست ششم). در بسیاری استان‌های پرریسک (مثل تهران، البرز، اصفهان) برخی مهندسان فاصله را تا ۴ متر کاهش می‌دهند، اما عدد آیین‌نامه ۱ متر است.

بله، الزامی است. میلگرد بستر (خرپایی یا زیگزاگ با قطر حداقل ۴ mm، ترجیحاً گالوانیزه) در هر ۵۰–۷۰ cm ارتفاع اجرا می‌شود و سر آن داخل ناودانی وال پست (یا از سوراخ‌های پانچ‌شده) به‌صورت مفصلی قرار می‌گیرد. بدون میلگرد بستر، سیستم ناقص است و ترک‌خوردگی و ریزش محتمل می‌شود.

  • اسکلت بتنی: با انکر بولت شیمیایی یا پیچ و رولپلاک (۵–۶ cm عمق) + واشر بزرگ
  • اسکلت فلزی: جوش شیاری یا نقطه‌ای (الکترود E7018 توصیه می‌شود) اتصال به سقف باید کشویی/لغزشی باشد (بدون انتقال بار ثقلی) و به کف مفصلی یا گیردار.

حداکثر ۳.۵ متر ارتفاع آزاد بدون مهار افقی. بالای ۳.۵ متر، وال پست افقی (تیرک زیر تیر اصلی) الزامی است.

بله، حتی در دیوارهای سبک (AAC، لیکا، سفال) هم الزامی است. فقط نوع اتصال (بست هبلکس یا بست رادیکالی) و بادخور ممکن است متفاوت باشد.

برای جلوگیری از انتقال مستقیم نیروی فشاری و ایجاد درز انقطاع. بادخور ۱–۲ cm با یونولیت، فوم یا پشم سنگ پر می‌شود تا دیوار بتواند حرکت جانبی داشته باشد و وال پست فقط نیروی کششی/فشاری جانبی را تحمل کند.

معمولاً ۲۰–۵۰٪ گران‌تر (بسته به ضخامت ورق و سایز). اما چون نیاز به رنگ‌آمیزی مجدد ندارد و عمر بیشتری دارد، در بلندمدت به‌صرفه‌تر است.

امتیاز شما به این مطلب

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *